احتمالاْ ادامه دارد...

مثل باد سرد پاييز                     غم لعنتی به من زد
 حتی باغبون نفهمید                که چه آفتی به من زد
رگ و ریشه هام سیاه شد         تو تنم جوونه خشکید
 اما این دلِ صبورم                     به غم زمونه خندید
 آسمون بست جنونی               آسمون تشنه خونی
 آسمون مست گناهی              آسمون که رو سیاهی
 من به لحظه شکستن              اگه نزدیک اگه دورم
 از ترحم تو بیزار                       خودم سنگ صبورم
 آسمون پیشت شکسته           من دیگه رو پام می م

ونم
 منو از تنم بگیری                     تو نوشته هام می مونم
 اگه زندگی عذابه                     یه حباب روی آبه
من به گریه ها می خندم           می گم این همش یه خوابه

در صورتي كه عكس بار نشد اينجا راكليك كنيد

هر شب ستاره دنباله داری به خانه ات می فرستم

هر روز، شبدر چهار برگی در کفشهایت می گذارم

هر لحظه برایت دعا می خوانم

تا زمانی ایمان ییاوری که هیچ آرزویی محال نیست

عکس این پست به فرمایش زهرا حذف شد